Richard Wolff: Το Occupy Wall Street κατέστρεψε το άλλοθι του καπιταλισμού

Αναδημοσίευση και μετάφραση του άρθρο της εφημερίδας Guardian του Richard Wolff. Το άρθρο περιέχει τα βασικά στοιχεία της ομιλίας που έδωσε την Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011 στο Zuccotti Park στην διαμαρτυρία του «Occupy Wall Street». Περιέχει πολλά ενδιαφέροντα σημεία, και θα έλεγα ότι είναι ιδιαίτερα τολμηρώ αν αναλογιστεί κανείς ότι απευθύνεται σε Αμερικάνους, και η αμφισβήτηση του καπιταλισμού είναι σχεδόν αδιανόητη.

ΥΓ. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου… 😀

ΥΓ2. Αν βρείτε κάποιο πολύ σοβαρό λάθος πείτε το 🙂

———————————————————————————————————-

Occupy Wall Street στην πορεία προς τα κεντρικά της αστυνομίας της Νέας Υόρκης (Φωτογραφία: Stan Honda/AFP/Getty Images)

Το Occupy Wall Street έχει ήδη ξεπεράσει τις πρώτες συνήθεις μπόρες. Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης το αγνόησαν, αλλά αυτό δεν μπόρεσε να το σταμάτησει. Οι οπαδοί της ανισότητας το χλεύασαν, αλλά αυτό δεν μπόρεσε να το σταματήσει. Η  αστυνομία, υπηρέτες του status quo, έκαναν χρήση έντονης καταστολής και αυτό όχι απλά επέτυχε να το σταματήσει,  αντιθέτως το ενδυνάμωσε. Και χιλιάδες κοιτάζοντας αναφώνησαν «Ουοού!». Και τώρα ακόμα περισσότεροι άνθρωποι οργανώνουν τοπικές και παράλληλες διαμαρτυρίες – από την Βοστόνη μέχρι το Σαν Φραντσίσκο και σε πολλά ενδιάμεσα μέρη.

Επιτρέψετε μου να ενθαρρύνω τους καταληψίες να αγνοήσουν την συνήθη γκρίνια που διακατέχει τα δυναμικά κοινωνικά κινήματα στα πρώτα τους στάδια. Ναι, θα μπορούσατε να είστε καλύτερα οργανωμένοι, τα αιτήματά σας να είναι πιο συγκεκριμένα, οι προτεραιότητές σας πιο ξεκάθαρες. Όλα αυτά είναι αλήθεια, αλλά την δεδομένη στιγμή, είναι κυρίως άσχετα. Και εδώ είναι η βασική ιδέα-κλειδί: αν θέλουμε ένα μαζικό και με βαθειές ρίζες κοινωνικό κίνημα αριστεράς να αναδυθεί και να αλλάξει της Ηνωμένες Πολιτείες, τότε πρέπει να καλοσορίσουμε τα πολλά διαφορετικά ρεύματα, τις  διαφορετικές ανάγκες, επιθυμίες, τους διαφορετικούς στόχους, τις διαφορετικές ενέργειες και τους ενθουσιασμούς που εμπνεύουν και στηρίζουν τα κοινωνικά κινήματα. Τώρα είναι η ώρα να τους προσκαλέσουμε, να τους υποδεχτούμε και να τους αγκαλιάσουμε μέσα στην πληθώρα τους και στην σύγχυσή τους.

Το επόμενο βήμα – το οποίου η ώρα δεν έχει φτάσει ακόμα – θα είναι να προβαλλουμε το πρόγραμμα μας και τον τρόπο για να το υλοποιήσουμε. Είναι καλό να μιλάμε για αυτό τώρα, να προτείνουμε, να αντιπαρατιθόμαστε και να επιχειρούμε. Αλλά είναι ανοήτο και εγωϊστικό να υποχωρούμε εκθέτοντας σε κίνδυνο την επίτευξη ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς – τώρα που είναι προσβάσιμη – για τον σκοπό ενός προγράμματος και της οργάνωσής του. Η ιστορία της αριστεράς των ΗΠΑ είναι γεμάτη με τέτοια προγράμματα και προτάσεις υλοποίησης χωρίς όμως το μαζικό κίνημα από πίσω τους ή στον πυρήνα τους.

Επιτρέψτε μου λοιπόν, θέλοντας να τιμήσω και να συνεισφέρω κατί στο ιστορικό αυτό κίνημα, να προτείνω μια ακόμη  διάσταση, να προσθέσω ένα ακόμα αντικείμενο στην ατζέντα κοινωνικής αλλαγής. Για να επιτύχουμε τους στόχους αυτού του ανανεωτικού κινήματος, θα πρέπει τελικά να αλλάξουμε την οργάνωση παραγωγής, η οποία στηρίζει και αναπαράγει την ανισότητα και την αδικία. Πρέπει να αντικαταστήσουμε το αποτυχυμένο μοντέλο δομής των κεφαλαιουχικών εταιριών, που τώρα αποδίδουν κέρδη μονάχα σε λίγους, μολύνουν το περιβάλλον στο οποίο στηριζόμαστε και διαφθείρουν το πολιτικό μας σύστημα.

Πρέπει να σταματήσουμε την αγορά μετοχών και τα διοικητικά συμβούλια. Η δυνατότητα να παράγουμε τα αγαθά και τις  υπηρεσίες που χρειαζόμαστε πρέπει να ανήκει στον καθένα, όπως ακριβώς ο αέρας, το νερό, το σύστημα υγείας, η εκπαίδευση και η ασφάλεια στην οποία στηριζόμαστε. Πρέπει να μεταφέρουμε την δημοκρατία και στις εταιρίες μας. Οι εργάτες τους και οι κοινότητες που συνδέονται με τις εταρείες μπορούν και πρέπει συλλογικά να διαμορφώσουν πως πρέπει η δουλειά να  οργανωθεί, τι πρέπει να παραχθεί και πως να εκμεταλλευτούμε τους καρπούς των συλλογικών μας κόπων.

Μια διαδηλώτρια του Occupy Wall Street στο Zuccotti Park, Νέα Υόρκη (Φωτογραφία: Andrew Holbrooke/Corbis)

Εάν πιστεύουμε ότι η δημοκρατία είναι  ο καλύτερος τρόπος για να κυβερνήσουμε τις κοινότητές μας, τότε ομοίως αξίζει να κυβερνούμε και τους χώρους εργασίας μας. Η δημοκρατία στην δουλειά είναι ένας στόχος που μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη αυτό του κινήματος. Όλοι γνωρίζουμε ότι κινούμενοι σε αυτή την κατεύθυνση θα ξυπνήσουμε τις κραυγές του «σοσιαλισμού» από τις συνήθεις, προβλέψιμες γωνίες.  Η κουρασμένη ρητορική ζει ακόμα, πολύ καιρό μετά τον ψυχρό πόλεμο που η ενορχήστρωσή της έχει σβήσει από τη μνήμη. Το ακροατήριο για αυτήν την ρητορική ομοίως όμως ξεθωριάζει γρήγορα. Είναι βαρύ καθήκον στις ΗΠΑ για μας να κάνουμε μια γνήσια, αυθεντική συζήτηση και πάλη ενάντια στον τρέχων  οικονομικό μας σύστημα. Ο καπιταλισμός την έχει βγάλει καθαρή εδώ και πολύ καιρό.

Είμαστε υπερήφανοι που αμφισβητούμε, προκαλούμε, κριτικάρουμε και συζητάμε για το σύστημα υγείας, την εκπαίδευση, τον στρατό, τα ΜΜΜ και άλλες βασικές κοινονικές δομές. Λογομαχούμε εάν οι τωρινές δομές και λειτουργίες υπηρετούν τις ανάγκες μας. Τις προκαλούμε για να έχουν καλύτερη απόδοση. Και έτσι πρέπει.

Παρόλο, που δεκαετιές τώρα, αποτυγχάνουμε να κάνουμε την ίδια ερώτηση, πρόκληση, κριτική και συζήτηση σε σχέση με το οικονομικό μας σύστημα, τον καπιταλισμό. Γιατί ένα ταμπού προστατεύει τον καπιταλισμό και οι επεφημίες έγιναν υποχρεωτικές.  Η κριτική και οι ερωτήσεις απαγορεύτηκαν ως αιρετικές, άπιστες ή και ακόμα χειρότερα. Πίσω όμως από αυτό το ταμπού, ο καπιταλισμός εκφυλίστηκε στην αναποτελεσματική, άνιση, κρίση που μαστίζει με την κοινωνική καταστροφή που όλοι τώρα υποφέρουμε.

Ο καπιταλισμός είναι το πρόβλημα – και η ανεργία, οι άστεγοι, η ανασφάλεια και η λιτότητα που τώρα επιβάλλουν παντού είναι το κόστος που πρέπει να υπομείνουμε. Έχουμε το ανθρώπινο δυναμικό, τις ικανότητες και τα εργαλεία να παράγουμε τα αγαθά και τις υπηρεσίες που χρειαζόμαστε για μια δίκαιη κοινωνία ευημερίας. Πρέπει απλώς να αναδιοργανόσουμε τις παραγωγικές μας δυνάμεις αλλιώς, να πάμε παρακάτω από το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα που πλέον δεν υπηρετεί τις ανάγκες μας.

Η ανθρωπότητα έμαθε να ζει χωρίς βασιλειάδες και αυτοκράτορες και δούλους και κυριούς. Βρήκαμε το τρόπο προς μια  δημοκρατία εναλλακτικά, παρόλο που είναι μερική και όχι στην τελική της μορφή. Συνεπώς το δημοκρατικό πρότζεκ παραμένει. Τώρα μπορούμε να κάνουμε το επόμενο βήμα σε αυτό το δημοκρατικό πρότζεκ. Μπορούμε να πάμε την δημοκρατία στις επιχειρήσεις μας – να τις μεταμορφώσουμε σε κοινωνικές ιδιοκτησίες, να διαχειρίζονται και να κυβερνούνται από συνελεύσεις, που συνθέτονται από όλους όσους δουλεύουν σε αυτές και όλους τους κατοικους των κοινοτήτων που συνδέονται μαζί τους.

Επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω με ένα σλογκαν : «Οι ΗΠΑ μπορούν και καλύτερα από τον κοορπορατικό καπιταλισμο». Ας είναι αυτό μια ιδέα και μια συζήτηση που αυτό το καινούργιο κίνημα μπορεί να αναλάβει. Κάνοντας αυτό μπορεί να δώσει ένα τεράτιο δώρο στις ΗΠΑ και στον κόσμο. Θα σπάσει τα ταμπού, υποβάλλοντας τελικά τον καπιταλισμό στις κριτικές και στις συζητήσεις που τόσο καιρό αποτρέπει, ο οποίος μας κόστισε ήδη πολύ ακριβά.

Advertisements

Ετικέτες: ,

About catalternative

Τριγυρί-ζει κάπου μεταξύ του δικού της κόσμου και της πραγματικότητας...

One response to “Richard Wolff: Το Occupy Wall Street κατέστρεψε το άλλοθι του καπιταλισμού”

  1. lot-lot says :

    «Μπορούμε να πάμε την δημοκρατία στις επιχειρήσεις μας – να τις μεταμορφώσουμε σε κοινωνικές ιδιοκτησίες, να διαχειρίζονται και να κυβερνούνται από συνελεύσεις, που συνθέτονται από όλους όσους δουλεύουν σε αυτές και όλους τους κατοικους των κοινοτήτων που συνδέονται μαζί τους.»
    +10000

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: